„5. Zatarg Filipa IV Pięknego z papieżem Bonifacym VIII. Filip IV Piękny (12851314) zamierzał przyłączyć do swych dóbr na północy bardzo bogatą Flandrię (przemysł sukienniczy). Był to tylko element rywalizacji z królem angielskim o ostatnie posiadłości angielskie we Francji. Po początkowych sukcesach Filip stanął jednak wobec szerokiego ruchu ludowego skierowanego przeciw jego ekspansji. W 1302 r. oddziały flandryjskie złożone z chłopów i mieszczan zadały mu klęskę i musiał na jakiś czas wycofać się z Flandrii.
Aby zdobyć środki na prowadzenie wojny Filip IV opodatkował posiadłości kościelne i zakazał wysyłania pieniędzy do Rzymu, czym zraził sobie ówczesnego papieża Bonifacego VIII (12941303). Papież był człowiekiem bardzo ambitnym i uznawał prymat władzy duchownej nad świecką. Zagroził on królowi klątwą w związku z tym Filip IV potwierdził zakaz wywozu za granicę złota i srebra. Był to ogromny cios dla Rzymu.
Aby zyskać poparcie najbardziej wpływowych grup społecznych (duchowieństwa, rycerstwa feudalnego i mieszczaństwa) król zwołał do Paryża Stany Generalne (1302 r.). Do opinii stanów odwoływali się odtąd władcy w sprawie nowych podatków. Nie miały one określonych terminów zbierania się, ani uprawnień.“(9)