„Najstarszą z takich ksiąg prawnych jest Zwierciadło saskie (Sachsenspiegel), które powstało między 1220 a 1235 r.
Autorem jego był rycerz, ławnik sądowy Eike von Repk o w. Dzieło swe napisał on najpierw po łacinie, później zaś przełożył na język niemiecki. Z tekstu łacińskiego zachowało się tylko kilka fragmentów dotyczących prawa lennego. W dziele swym Eike przedstawił prawo wschodniosaskie. Uwzględnił też niektóre ustawy cesarskie oraz niektóre przepisy prawa kanonicznego.
Zwierciadło saskie dzieli się na 2 części prawo ziemskie (Landrecht) oraz prawo lenne (Lehnrecht). Część pierwsza została w XIV w. podzielona na 3 księgi.
Od XIV w. Zwierciadło saskie było kilkakrotnie głosowane. Zwierciadło saskie, przeważnie tylko jego część pierwsza, było tłumaczone na język górnoniemiecki, łaciński, holenderski, polski. Po opuszczeniu niektórych artykułów zostało ono wprowadzonew Inflantach jako Zwierciadło injlackie (Livlandischer Spiegel).
W Polsce, na Litwie, na Ukrainie i w Czechach część pierwsza Zwierciadła była rozpowszechniona w miastach. Opracowany w Polsce przez Mikołaja Jaskiera przekład tej części wraz z glosą został przez Zygmunta Starego ogłoszony w 1535 r. jako spis prawa oficjalnie obowiązujący w miastach.“(15)