„Nie będzie niestosownym wspomnieć w tym miejscu, iż w ostatnim czasie Maurico Wilson, który dokonał wspaniałej, choć nieudanej, próby zdobycia Mount Everest, przypisuje swą odporność na choroby i zadziwiającą wytrzymałość licznym postom opartym jedynie na urynie. Lamowie i jogowie Tybetu, z którymi stykał się przed swoją próbą, twierdzili, iż dzięki urynie dożywają tak sędziwego wieku. Dzięki tym samym środkom mogą także przechodzić pustynie niedostępne dla zwykłych śmiertelników.
W ubiegłym wieku w latach 186070 picie własnej uryny było dobrze znanym sposobem leczenia żółtaczki i niektórzy lekarze mieli odwagę przepisywać tę kurację. Od jednego z moich pacjentów dowiedziałem się, że kiedy był jeszcze chłopcem, jego dziadek wyleczył go z żółtaczki nalegając, by zgodnie z zaleceniem lekarza pił całą urynę, jaką wydalał podczas 4 dni kiedy był chory.
Wśród Cyganów uzdrawiające właściwości uryny były dobrze znane od wieków. Krowią urynę pobierano w dużej ilości w celu leczenia choroby Brighta, puchliny wodnej i innych schorzeń. Spotkałem raz farmera, który przez okres ponad 60 lat pił codziennie cztery kwarty (1 kwarta = o, 568 1) krowiej uryny. Gdy go poznałem miał lat 80, trzymał się prosto jak kołek w płocie i powiedział mi, że nigdy nie chorował. Za radą Cygana zaczął w wieku 20 lat leczyć w ten sposób dolegliwości gardła i klatki piersiowej. Niemniej jednak krowia uryna jako czynnik leczniczy znacznie ustępuje własnej urynie pacjenta, o czym dowiedziałem się ponosząc niepowodzenie w przypadku choroby Brighta spowodowanej alkoholizmem.“(2)