„Powiedziałem tak, to znaczy tak. Kupujemy. Podnoszę się, nadjeżdża autobus. Siadamy obok siebie. Pamiętaj, że mam zdążyć na pogrzeb, o dziewiętnastej.
Zdążymy. Wszystko załatwimy w porę. I wilk będzie syty, i owca cała. Zrobimy interes, jakiego jeszcze świat nie widział.
Daj spokój interesom mruczę. Obym tylko na pogrzeb zdążył.
Zdążysz, to tylko dwa przystanki.
TUSKA Tuska
Brama otwarta na oścież, a dom niezamknięty. Owczarek leży na ganku. Podnosi głowę, poznaje i znowu zapada w drzemkę. Wołam parę razy, nikt nie odpowiada. Zaglądam do stajni pusto. Idę na pastwisko, konie pod drzewami. Liczę dwukrotnie, brakuje dwóch i to tych, po które przyjechałam. Ktoś mnie ubiegł. Cholera! Straszny pech. Nie ma rady, trzeba wybrać dwie inne. Siadam, opieram plecy o pień drzewa i zamykam oczy. Czekam na koncentryczne kolory, na żółć, po której przychodzi zazwyczaj fiolet. To znak, że instynkt nie jest zaćmiony. Wreszcie pojawia się. Dziękuję złożonymi w modlitewnym geście dłońmi. Podchodzę do stada. Z sześciu pozostałych wybieram dwie gniade, badam eksterier, wszystko w porządku. Jednak to nie te, które chciałam kupić. Spóźniłam się. Trudno. I tak szczęście, że jest co kupić. Idę po uzdy, nakładam i odprowadzam klacze do stajni. Ostrożność nie zawadzi, mają je przecież zlicytować. Zrobiłam swoje, idę na ganek i siadam w fotelu, tuż obok psa. Upał, zmęczenie, więc zasypiam. Budzi mnie pani Michałowska.“(11)