„Przedłużające się oczekiwanie na akcję zbrojną dworu rosyjskiego sprzyjało nadwątleniu postawy moralnopolitycznej niektórych dotychczasowych zwolenników stronnictwa patriotycznego. Dnia 9 maja Lucchesini w interesujący sposób charakteryzował sytuację polityczną w Warszawie. W sejmie — utrzymywał — formują się wyraźnie dwie grupy jedna chce za wszelką cenę utrzymać w całości Konstytucję 3 Maja i walczyć w jej obronie, mimo faktycznego wypowiedzenia przez Prusy aliansu z Polską; druga — widząc Rzeczpospolitą opuszczoną przez sojusznika — gotowa jest błagać imperatorową o zmiłowanie i przywrócić ustrój państwa do stanu sprzed 1788 roku. „Jest i trzecia grupa, w obecnej chwili formująca się dopiero i bardzo jeszcze słaba, ale która może stać się dominującą, jeśli jedno z mocarstw dopatrzyłoby się swego interesu w popieraniu partii pośredniej w Polsce246. Jest to grupa osób rozsądnych, które wyrzekłyby się sukcesji tronu i niektórych innych punktów nowej konstytucji, szokujących sąsiadów Rzeczypospolitej, pod warunkiem, że pozwoliliby oni urządzić wedle własnego uznania [Polaków] sprawy wewnętrzne." Król trzyma się nadal oficjalnie pierwszej grupy. Ale grupa trzecia, kompromisowa, może liczyć na jego pojednawczość, a także na moderujący wpływ prymasa. Wszelako Ignacy Potocki, Adam Czartoryski i inni działacze stronnictwa patriotycznego nadal deklarują stanowczo, że mimo zdrady Berlina nie wyrzekną się sukcesji tronu, chyba zmuszeni przez całkowitą klęskę militarną. Liczą na wsparcie Austrii; w związku z tym Czartoryski ma jechać wkrótce do Wiednia, aby perswadować nowemu monarsze austriackiemu, Franciszkowi II, jak korzystne dla Austrii byłoby utrzymanie sukcesji tronu w Polsce247.“(10)