„Rzymskie bachanalia odpowiadały greckim Dionizjom, podobnie jak i tamte miały dwa aspekty ludyczny — wyrażający się nieokiełznaną zabawą, wesołością o podtekście mistycznym, oraz misteryjny — objawianie tajemnic życia, śmierci i zmartwychwstania podczas ezoterycznych obrzędów inicjacyjnych. W pierwszym wypadku wino było darem boga ku radości i wesołości ludzi, w drugim — symbolizowało krew. Kuszenie się o odtworzenie szlaku, jakim wędrowały bachanalia, może zaprowadzić na manowce. Z grubsza biorąc, z Grecji trafiły do Etrurii, a stamtąd do Rzymu. Początkowo odprawiano je trzykrotnie w ciągu roku. Do świętego lasugaju Stimula u ujścia Tybru przybywało coraz więcej zwolenników Bachusa. Jego kapłankami były kobiety wybierane na czas kadencji. Jak głosi legenda. Paculla Annia, mieszkanka Kampanii, podczas swego pontyfikatu zwiększyła częstotliwość bachanaliów do pięciu razy w miesiącu, zmieniła porę dzienną na nocną, dopuściła do misteriów mężczyzn. Jakoś trudno uwierzyć, że wszystkiemu winna Paculla Annia, że poczynione zmiany były wbrew woli uczestników bachanaliów. Zwłaszcza że rychło przeistoczyły się one w nieokiełznane wybuchy szału, którym towarzyszyła zbrodnia, rabunek, spisek, łamaiur pmw, obyczajów.“(12)