„Zresztą, warto dodać, placówki płaciły ze swych funduszy za ordery nadawane na ich wniosek. I tak Order Odrodzenia Polski II klasy był wyceniony na 70 zł, Order OP V klasy na 20 zł, zaś Złoty Krzyż Zasługi na 21 zł.
Natomiast dyplomaci polscy otrzymywali obce ordery. Była to również często stosowana praktyka. „Specjalną atrakcję dla pewnej grupy urzędników Ministerstwa pisze Stanisław Schimitzek stanowiła stosunkowo łatwa możność otrzymania orderu zagranicznego. Zwłaszcza urzędnicy Protokołu Dyplomatycznego stali się prawdziwymi kolekcjonerami tego rodzaju odznaczeń, które zazwyczaj nadawane były na zasadzie wymiany za ordery polskie".
Okazji, z powodu których dostawano ordery zagraniczne, było wiele. Oto np. w związku z oficjalną wizytą norweskiego ministra spraw zagranicznych w Polsce w 1936 r. w kilka miesięcy później poselstwo Norwegii w Warszawie wystąpiło z propozycją odznaczenia Orderem Św. Olafa urzędników MSZ Tadeusza Kobylańskiego, wicedyrektora Departamentu Politycznego Komandorią z Gwiazdą oraz Tadeusza Perkowskiego, radcę ministerialnego Komandorią.
Również pozostając przy tym norweskim przykładzie w związku z wizytą ministra Becka w Norwegii król Haakon VII przyznał w lutym 1939 r. polskim dyplomatom szereg odznaczeń. Między innymi poseł w Oslo Władysław Neuman otrzymał Wielką Wstęgę Orderu Św. Olafa, natomiast dyrektor Gabinetu Ministra Michał Łubieński dostał Komandorię z Gwiazdą Orderu Św. Olafa.“(5)